Na początku lat 90-tych sytuację osób niepełnosprawnych na rynku pracy skomplikowały zmiany ustrojowe i przekształcenia gospodarcze. Przechodzenie z systemu gospodarki centralnej i planowanej w kierunku wolnego rynku zmusiło pracodawców, w tym spółdzielnie inwalidów i niewidomych, do udziału w ostrej grze rynkowej, co skutkowało utratą pracy dla około 50 % zatrudnionych wówczas osób niepełnosprawnych. Nastąpiło również pogorszenie warunków materialnych tej grupy społeczeństwa, prowadzące do jej alienacji. Załamał się również dotychczasowy system rehabilitacji zawodowej i pośrednictwa pracy dla osób niepełnosprawnych, nadzorowany przez resort zdrowia. W warunkach tych wobec tworzenia nowego systemu prawnego i gospodarczego oraz ujawniającego się gwałtownie bezrobocia, zadania te przejęło Ministerstwo Pracy. Koniecznością stało się tworzenie takich rozwiązań prawnych, które zachęcałyby pracodawców do organizowania nowych miejsc pracy z myślą o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Metody ogólne mają zastosowanie uniwersalne: bywają użyteczne na każdym etapie badań, w dowolnym zakresie i w połączeniu z metodami szczegółowymi. Metody te dzielimy na podstawowe metody badań naukowych najwyższej rangi i podstawowe metody o charakterze specjalnym. Ogólne metody badań naukowych to zasadnicze sposoby postępowania stosowane w każdym badaniu naukowym, niezależnie od przedmiotu badań.

Najważniejsze spośród nich to metody: indukcyjna, dedukcyjna, redukcyjna.

Metoda indukcyjna rozwinęła się głównie w naukach doświadczalnych. Polega ona na wyprowadzeniu ogólnych wniosków czy też ustaleniu prawidłowości na podstawie analizy empirycznie stwierdzonych zjawisk. Jest to typ wnioskowania na podstawie szczegółów o właściwościach ogólnych zjawiska czy przedmiotu. Stosowanie tej metody wymaga przyjęcia założenia że tylko fakty mogą stanowić podstawę naukowego wnioskowania. Faktami tymi zaś mogą być realnie zaistniałe sytuacje. Do metod indukcyjnych należą różnego rodzaju analizy, stosowane w różnych dyscyplinach naukowych.